47^ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΟΕΕ-ΥΤΕ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

Κυρίες και Κύριοι καλεσμένοι,

Συναδέλφισσες - συνάδελφοι,

Εκ μέρους της Διοίκησης της Ομοσπονδίας μας σας καλωσορίζω στο 47ο Απολογιστικό Συνέδριο μας.

Ένα συνέδριο που πραγματοποιείται την εποχή των βίαιων ανατροπών στη ζωή των Ελλήνων, των μνημονιακών πολιτικών και των βίαιων αλλαγών που επιβάλλονται από τους δανειστές, την εποχή της αέναης συρρίκνωσης της αγοραστικής δύναμης των μισθών και των συντάξεων, της εξαθλίωσης ευρύτατων στρωμάτων εργαζομένων.

Ο γνωστός Οικονομολόγος Τζέιμς Κ. Γκαλμπρεϊθ είπε πρόσφατα ότι η Ελλάδα καταστρέφεται εσκεμμένα και μεθοδευμένα από την εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. απέναντι σε μια χώρα που έχασε τον έλεγχο της δημοσιονομικής της κατάστασης.

Ο θεσμικός υπόκοσμος, οικονομικές και πολιτικές ελίτ που διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, λεηλατώντας τον κοινωνικό πόρο και δημιουργώντας ανεξέλεγκτα ελλείμματα και χρέη, δόμησαν και νέμονταν το πελατειακό κράτος υπό καθεστώς διαφθοράς, αδιαφάνειας και ιδιοτέλειας.

Αυτοπαγιδευόμενοι στην αδυναμία κατανόησης των επιπτώσεων της δημοσιονομικής κρίσης της χώρας μας παρεδόθησαν αμαχητί στους εκβιασμούς και τις μονεταριστικές εμμονές της Τρόικας και των διεθνών τοκογλύφων, επιβάλλοντας αποτυχημένες και καταστροφικές συνταγές εσωτερικής υποτίμησης που οδηγούν στον φαύλο κύκλο ύφεσης και ανεργίας.

Στο μόνο πεδίο πουν έδρασαν ακαριαία ήταν στα εύκολα, στο κούρεμα των μισθών και των συντάξεων, στην υπερφορολόγηση, στο σάρωμα των εργασιακών σχέσεων. Όπου απαιτούνταν σχέδιο, σθένος, σκληρή διαπραγμάτευση και βούληση για συγκρούσεις στην κατεύθυνση της δικαιότερης κατανομής των βαρών, οι επιδόσεις τους ήταν αξιοθρήνητες.

Επελέγη ουσιαστικά ο δρόμος της επιδείνωσης της θέσης των εργαζομένων φορτώνοντας στις πλάτες τους την χρεοκοπία και της περαιτέρω συσσώρευσης πλούτου στον επιχειρηματικό και χρηματοπιστωτικό κόσμο.

Η χώρα μας μετατράπηκε σε πειραματόζωο των διεθνών αγορών, των χρηματοπιστωτικών αγορών και των προϊόντων τους, οδηγήθηκε σε καθεστώς επιτροπείας και μειωμένης εθνικής κυριαρχίας δίχως ορατή ελπίδα εξόδου, με την ύφεση να ακυρώνει κάθε προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης και με την ανυπαρξία ανάπτυξης να βαθαίνει αδιέξοδα την κρίση.

Πλέον οι μάσκες έπεσαν, η βιαιότητα των εργοδοτικών πρακτικών για πλήρη απορύθμιση της αγοράς εργασίας με πρόσχημα και εργαλείο την οικονομική κρίση είναι καταφανής και ομολογημένη.

Το κρατικοδίαιτο εργοδοτικό κατεστημένο στον Τουρισμό παρά τα ευνοϊκά αποτελέσματα της περασμένης τουριστικής περιόδου, με αύξηση εσόδων κατά 10% και τις συνεχείς επιδοτήσεις και παροχές της πολιτείας, μεθοδεύει ανοικτά μειώσεις μισθών και επέκταση της ευελιξίας. Κάποιοι από αυτούς λειτουργώντας ως άλλοι δοσίλογοι συνεργάτες της τρόικας πέτυχαν καθοριστικά χτυπήματα προς την πλήρη αποδιάρθρωση - κατάργηση κάθε συλλογικής προστασίας στον διετή κατήφορο των μνημονιακών πολιτικών ύφεσης και ανεργίας.

Στα πλαίσια της απορύθμισης της αγοράς εργασίας στον Τουρισμό παρατηρούνται και με βάση τις διαπιστώσεις του ΣΕΠΕ ακραία ποσοστά μαύρης ανασφάλιστης εργασίας. Υποκατάσταση εργατικών χεριών από καραβάνια «μαθητών» που υποτίθεται πραγματοποιούν την πρακτική τους άσκηση. Απίθανη κλιμάκωση της μονομερούς δυνατότητας των εργοδοτών για εκ περιτροπής εργασία και μείωση αποδοχών δι' αυτού του τρόπου. Υπεξαίρεση αποδοχών με πλείστους τρόπους και εκβιαστικές μεθόδους καθώς και τεράστια έκταση του φαινομένου των οφειλόμενων αποδοχών.

Επιδιώκουν με τις προτάσεις τους μια εργασιακή ζούγκλα με μισθολόγια πολλών ταχυτήτων για να καταστούν ανεξέλεγκτοι από κάθε μηχανισμό ελέγχου ως προς τις μισθολογικές και ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις.

Αυτές τις ημέρες διακυβεύεται η τύχη των κλαδικών συμβάσεων, οι κατώτεροι μισθοί, ο 13ος και 14ος μισθός, οι ωριμάνσεις, η κατάργηση του αφορολογήτου. Σχεδιάζουν να ακυρώσουν τη σημασία της μετενέργειας δηλ. την κανονιστική δέσμευση που παράγεται για ένα εξάμηνο μετά τη λήξη μιας σύμβασης και μετά την παρέλευση του εξαμήνου την ενσωμάτωση των προβλέψεων αυτής της σύμβασης σε όρους της ατομικής εργασίας του εργαζόμενου.

Προηγουμένως εξαιρέθηκαν από την λίστα των Βαρέων και Ανθυγιεινών σχεδόν το σύνολο των ειδικοτήτων του κλάδου μας, νωρίτερα πετσόκοψαν τα επιδόματα ανεργίας των εποχιακών εργαζόμενων της πλειοψηφίας του κλάδου.

Εξάλλου όλο αυτό το διάστημα εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών απορυθμίστηκε κάθε προστασία που απολάμβαναν οι εργαζόμενοι με επαναλαμβανόμενα νομοθετήματα που θεσμοθέτησαν τις εργασιακές σχέσεις-λάστιχο.

Την ίδια ώρα που ασμένως οι Υπουργοί Εργασίας νομοθετούσαν την ευελιξία δεν φρόντισαν βεβαίως να στελεχώσουν τους μηχανισμούς ελέγχου, δεν περιέστειλαν την εισφοροδιαφυγή οδηγώντας τα Ταμεία όλο και πιο κοντά στην αδυναμία καταβολής των συντάξεων, προχώρησαν σε ουσιαστική ακύρωση του ΟΜΕΔ με τον περιορισμό της Διαιτητικής απόφασης μόνο στο βασικό ημερομίσθιο και τον βασικό μισθό, πάγωσαν ως το 2015 την επέκταση των κλαδικών μας συμβάσεων και την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης. Με τα νομοθετήματα τους νομίζουν ότι συντελούν στην αποφυγή του ναυαγίου της χώρας, προσβάλουν όμως ευθέως το εργατικό και συνταγματικό πλαίσιο που περιβάλλει τις συλλογικές συμβάσεις και θίγουν το κοινωνικό κεκτημένο της Ευρώπης και τις υπερνομοθετικής ισχύος Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.

Εν τέλει η οικονομική κρίση και ο χειρισμός της έχει σοβαρές επιπτώσεις και μια γενικότερη απαξίωση των δυνάμεων εξουσίας και του πολιτικού προσωπικού που φτάνει και σε όρια απαξίωσης της ίδιας της αστικής αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας.

Το μοιραίο κόμμα παρά τις αρχικές προσδοκίες ήταν το ΠΑΣΟΚ και η Κυβέρνηση του. Απεδείχθη ότι δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένο να αντιμετωπίσει την επερχόμενη χρεοκοπία, έχασε την ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα και μετατράπηκε σε διεκπεραιωτή και αυταρχικό διαχειριστή προειλημμένων αποφάσεων των πιστωτών και της Τρόικας.

Η τότε Κυβέρνηση παραδόθηκε αμαχητί στο μνημόνιο και τους καταστροφικούς σχεδιασμούς της εσωτερικής υποτίμησης με τη μείωση μισθών και συντάξεων, αμφισβήτησε και κατέλυσε το εργατικό δίκαιο, ακύρωσε τις συλλογικές συμβάσεις, μείωσε τις δαπάνες για την Υγεία και την Παιδεία περιορίζοντας το Κράτος Πρόνοιας και οδήγησε στην απόγνωση τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα διευρύνοντας τις ανισότητες.

Στον αντίποδα η άλλη Κυβερνητική πρόταση η δεξιά παράταξη, καθηλωμένη σε ξεπερασμένα αταβιστικά ανακλαστικά και ιδεοληψίες περί έθνους και ορθοδοξίας, παλινδρομεί μεταξύ θεωριών συνωμοσίας και καιροσκοπικού ακτιβισμού, δήθεν μιας αντιμνημονιακής πολιτικής. Στην πράξη είναι οι κατ΄ εξοχήν υπεύθυνοι για την διόγκωση και διπλασιασμό ελλειμμάτων και χρέους με την φαυλότητα και την θηριώδη κλεπτοκρατία των ημερών τους.

Τέλος η σημερινή Αριστερά ανίκανη ιστορικά να διαχειριστεί την ενίσχυση της επιρροής της και χωρίς Κυβερνητική πρόταση, χαρακτηρίζεται από μια μονολιθική αφασία, δείχνει να επιδιώκει την κοινωνική βία με χαρακτήρα ιδεοληπτικό εξ αιτίας ενός αριστεροφανή λαϊκισμού που κηρύττει την ανυπακοή. Σε αυτές τις συνθήκες όμως κοινωνικής αποσταθεροποίησης ο κομματικός και κοινωνικός χουλιγκανισμός θριαμβεύει και είναι πλέον εγκατεστημένη μια κοινωνική συμπεριφορά καλλιέργειας εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

Το συντεταγμένο συνδικαλιστικό κίνημα σ΄αυτές τις συνθήκες βαθιάς συστημικής κρίσης πρέπει να σταθεί όρθιο, ενιαίο και αποφασισμένο να στηρίξει τα μη προνομιούχα στρώματα από την πλήρη αποσύνθεση και την όξυνση των αντιθέσεων, διότι ο σταδιακός εκφασισμός πολιτικών συμπεριφορών είναι πιθανόν να μετεξελιχθεί σε εν δυνάμει εμφυλιακού τύπου ρήξεις.

Η ΓΣΕΕ άρθρωσε σοβαρό αντίλογο με τεκμηριωμένες θέσεις στις μνημονιακές πολιτικές, άσκησε σκληρή κριτική και προχώρησε επανειλημμένα σε απεργιακές κινητοποιήσεις όταν σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες είχαν να προβούν σε γενική απεργία ολόκληρες δεκαετίες.

Πλέον το πακέτο των νεοφιλελεύθερων εμμονών σχηματοποιείται στην τελική του μορφή και περιλαμβάνει δραματική μείωση του δημόσιου Τομέα, εδραίωση της ιδεολογίας της αγοράς, εξουδετέρωση των συνδικάτων, συρρίκνωση του κοινωνικού Κράτους.

Συναδέλφισσες – οι,

Οφείλουμε όλοι με σθένος να δεσμευτούμε σε μία ευρεία καθολική αντίσταση στις μάχες της εποχής μας, στην υπεράσπιση των αδύναμων, ενάντια στις ανισότητες και κατά της συνύπαρξης ακραίας φτώχειας και αλαζονικού πλούτου, ενάντια στο σκάνδαλο της οικονομικής και κοινωνικής αδικίας που σπρώχνουν οι προνομιούχες ελίτ την πλειονότητα του πληθυσμού στην εξαθλίωση.

Απαιτείται ανακατανομή των βαρών και αναδιανομή του πλούτου, προώθηση μιας κοινωνικά δίκαιης αναπτυξιακής πολιτικής ως αντίδοτο στο κλίμα φόβου αβεβαιότητας και ανασφάλειας.

Στην εποχή της ανώνυμης υποταγής οφείλουμε να ορθώσουμε ανάστημα παλεύοντας για την ανατροπή.